Onze tweede nijlcruise: acht dagen met Corendon voor 599 euro

Onze vlucht naar Hurghada vertrekt vroeg, dus we slapen de nacht ervoor bij de luchthaven. Dat kost extra en we doen het toch elke keer. Om drie uur 's nachts thuis in een taxi stappen voelt niet als het begin van een vakantie.

Om half zes uur gaat de wekker. Douche, koffie op de kamer, koffers naar de vertrekhal. En inchecken bij Corendon Airlines voor vlucht CD5317 naar Hurghada.

We hadden niet zo heel veel bagage bij ons want voor een nijlcruise pak je licht. Luchtige kleding, goede schoenen, zwemkleding, en voor 's avonds iets nets. Een jasje of een galajurk heb je nergens voor nodig. Een dun vest wel: het is juni, overdag rond de dertig graden, maar op een varend dek na zonsondergang zit je in de wind in de woestijn die 's nachts snel kan afkoelen.

Verder een pet, zonnebrand, een kleine rugzak en kleingeld. Bij tempels, toiletten en koffers die drie meter worden verplaatst staat altijd iemand die op een fooi rekent. Dat hoort erbij. Het is alleen onhandig als je steeds met groot geld staat. Want wisselgeld is er dan nooit.

De vlucht verloopt rustig. Na de paspoortcontrole melden we ons bij de vertegenwoordiger van de lokale organisatie, waar we de andere Nederlanders van deze cruise ontmoeten.

Onze gids heet Hassan. Zijn Nederlands is goed, al schakelt hij bij ingewikkelde geschiedenis over op Engels. Binnen een halfuur kent hij bijna alle namen en voorspelt hij wie er die week steeds als laatste bij de bus zal staan. Hij krijgt gelijk, en hij laat het de rest van de week ook merken.

Vanaf Hurghada is het nog ruim vier uur rijden naar Luxor. Dat blijft na een ook al lange vlucht een lange zit. We stoppen halverwege bij een wegrestaurant voor koffie, water en het toilet. De koffie is beter dan je zou verwachten. Het toilet niet. Dat is zoals het hoort in dit deel van de wereld.

De eerste uren gaat het door droog, rotsachtig land. Asfalt, zand, controleposten, af en toe een vrachtwagen. Pas bij de Nijlvallei verandert alles tegelijk: palmbomen, akkers, ezelskarren, huizen. Eerst kilometers niets en dan opeens een groene strook vol landbouw.

Jaz Elite Senator

Corendon vaart met verschillende schepen, dus je weet vooraf niet altijd waar je terechtkomt. Wij kregen de Jaz Elite Senator, en dat was een meevaller. Donker hout in de lobby, messing dat gepoetst is, personeel dat je al bij binnenkomst bij je achternaam noemt. Voor 599 euro verwachtten we iets versletens. Dit was het niet.

Onze hut is ruimer dan we dachten: twee bedden, een kleine zithoek, een koelkast, een kluis, een badkamer met douche. Het grote raam is het beste eraan. Vanuit bed kijk je zo de Nijl op.

De koffers staan binnen een paar minuten voor de deur. Daarna naar het restaurant, want na een vlucht en vier uur bus hebben we honger.

Het buffet is salades, rijst, groenten, kip, vis, een rij desserts. Geen haute cuisine. Wel elke dag genoeg keuze om niet het gevoel te krijgen dat je hetzelfde eet, en dat weegt op een cruise zwaarder dan één spectaculair diner. Je zit hier een week aan tafel.

Na het eten lopen we naar het zonnedek: ligbedden, tafeltjes, een klein zwembad. Aan de overkant zakt de zon achter de palmen. Een paar mensen bestellen wat te drinken, de rest is te moe van de reisdag. Wij ook.

Om zes uur klinkt de wake-upcall. Die vroege excursies zijn geen pesterij: vanaf een uur of elf wordt het bij de tempels heet en vol. Dat weten we, en toch voelt zes uur nooit als vakantie.

Na een snel ontbijt naar Karnak. Het is nog koel en er staan maar een paar groepen bij de ingang, dus we kunnen snel doorlopen. Het hele complex is ook nog erg rustig en dat is een goed begin van de dag.

We zijn hier eerder geweest en dat doet er niet toe zodra je via de sfinxenlaan naar die poort loopt. Karnak is te groot om in één bezoek te zien. De zuilenhal vooral: 134 zuilen, van boven tot onder bedekt met reliëfs, en sommige zo dik dat je er met vier man niet omheen reikt.

Hassan is een goede verhalenverteller en maakt van de farao's mensen die een leven hadden. Net als wij. Met familieruzies, machtsstrijd, en heersers die de naam van hun voorganger lieten wegbeitelen.

Andere gids, andere invalshoek

Dat is ook waarom het soms helemaal okay is om voor de tweede naar een tempel te gaan met een goede gids erbij. Want tijdens een andere nijlcruise waren we hier ook al geweest en hebben we natuurlijk al veel informatie gekregen. Een gids maakt daarin wel echt het verschil. Hassan vertelde veel over wie er regeerde en hoe ze het complex gebruikten om dat te laten zien.

Als liefhebber blijft Mike aan zijn lippen hangen, maar bij mij zakt de aandacht een beetje weg als de zoveelste Ramses voorbij komt. Hassan is net als mijn oude geschiedenisdocent op de middelbare school: geweldige verteller die de aandacht weet vast te houden door een goede grap, anekdote of een korte pauze.

Luxortempel

Daarna de Luxortempel, midden in de stad en veel compacter. Wat ik daar mooi vind is dat de eeuwen door elkaar heen lopen. Tussen de Egyptische resten staat een moskee die nog gewoon in gebruik is, en er zijn sporen te zien van Romeinse en christelijke oorsprong.

Tegen het eind van de ochtend terug aan boord. Tijdens de lunch starten de motoren en komen we los van de kade.

Bij vertrek loopt het zonnedek automatisch vol. Palmbomen, akkers, lage huizen. Kinderen springen van de kant het water in. Een man op een ezel over een zandpad, verderop mensen die staan te wassen in de rivier. Soms is de groene strook maar een paar honderd meter breed en begint daarachter meteen de woestijn.

Wat de nijlcruise zo uniek maakt voor ons, is de combinatie van veel geschiedenis en prachtige tempels maar vooral ook de reis zelf: heerlijk relaxen aan boord van het schip.

We zoeken een plek onder de overkapping, want in de volle zon houd je het niet uit. In de schaduw staat wind. Een ober brengt thee en kleine cakejes die ons goed smaken.

Aan het eind van de middag de uitleg over de excursies. Wij hebben het volledige pakket, inclusief Abu Simbel. Driehonderd euro per persoon, en dat is de post waarop je het makkelijkst verkeerd bezuinigt.

Na het diner is er muziek in de lounge. Het begint met een rustig drankje en eindigt met een stuk of tien mensen op de dansvloer. De gidsen schuiven aan, iemand bestelt een waterpijp. Het is gezellig. Maar al rond een uur of 10 zijn we kapot en gaan we richting bed.

Vandaag begint rustig. We ontbijten terwijl het schip langzaam richting het zuiden vaart.

Het ontbijt aan boord is elke ochtend hetzelfde: broodjes, eieren, fruit, yoghurt, een paar warme Egyptische gerechten, en een kok die omeletten bakt op bestelling. Mike probeert elke dag iets nieuws. Ik eindig elke dag met bijna hetzelfde bord. En dat vind ik eigenlijk best wel prima.

Het zwembad op het dek is te klein om in te zwemmen en precies goed om in af te koelen. De meeste mensen blijven onder de overkapping.en uit de zon. Die is in juni echt érg heet.

Langs de oever dorpen, bananenplanten, velden suikerriet. Mensen op het land, kinderen bij het water, ezels voor karren. En op bijna elk dak een schotel, en in bijna elke hand een telefoon. Die twee dingen tegelijk zien is wat het interessant maakt.

Halverwege de middag komt een bootje langszij. Twee mannen proberen sjaals te verkopen aan het bovendek, vier meter hoger. Ze roepen prijzen omhoog en gooien de sjaals achterna. Wie iets koopt stopt het geld in een plastic zak en gooit die terug.

Eén pakket landt in het zwembad. Een tweede mist het dek en valt in de rivier. De verkopers onderhandelen onverstoorbaar door.

Kom Ombo

Aan het eind van de middag bereiken we Kom Ombo. Het schip legt vrijwel onder de tempel aan; vanaf het dek zie je de zuilen boven de kade uitsteken. We gaan er rond zonsondergang heen, het beste moment: de hitte is eruit en de lage zon maakt de steen oranje.

Kom Ombo is gewijd aan twee goden, de krokodillengod Sobek en de valkengod Haroëris, en daarom heeft de tempel alles dubbel. Twee ingangen, twee routes, twee heiligdommen.

Hassan wijst reliëfs aan met medische instrumenten en vertelt over een methode om het geslacht van een ongeboren kind te voorspellen: graan bevochtigen met urine en kijken wat ontkiemt. Of dat werkte weet niemand. In onze groep levert het een discussie op die pas bij het krokodillenmuseum ophoudt.

Daar liggen gemummificeerde krokodillen in vitrines. Ik heb er na de vijfde wel genoeg van gezien.

Bij de uitgang de rij souvenirwinkels. De verkopers herkennen Nederlanders meteen.

"Kijken, kijken, niet kopen!"

"Alles gratis!"

"Mooie prijs voor mooie dame!"

Ze zijn vasthoudend en ze zijn grappig. Zodra Mike naar een sjaal kijkt, begint het. Twaalfhonderd pond, zegt de man. Mike loopt weg, wordt teruggeroepen, loopt nog een keer weg, wordt nog een keer teruggeroepen.

Hij betaalt uiteindelijk vijfhonderd pond. Iets minder dan negen euro. Mike denkt dat hij gewonnen heeft en de verkoper kijkt alsof hij dat ook vindt.

Terug aan boord eten we laat en slaan we de muziekavond over. Het schip vaart door naar Aswan, en vanuit de hut zien we de verlichte kade wegdraaien.

We worden de volgende dag wakker in Aswan. Het schip heeft 's nachts doorgevaren. Het ziet er hier anders uit dan in de omgeving van Luxor. Het is droger en dorrer en de huizen zijn hier De rivier ziet er hier anders uit, met granieten eilandjes in het water en een droger landschap eromheen.

Eerst de Hoge Dam. Dat is niet de excursie waar ik naar uitkeek, want na Karnak en Kom Ombo klinkt beton niet spannend. Het valt mee. Vanaf de dam kijk je uit over het Nassermeer, een watervlakte zonder eind midden in de woestijn.

Hassan vertelt over de stroom en de bescherming tegen overstromingen, maar ook over de prijs ervoor. Dorpen die verplaatst moesten worden, Nubiërs die hun woongebied kwijtraakten.

Philae

Daarna met een motorbootje naar Philae. Die overtocht is voor ons het leukste stuk van de excursie: je vaart tussen de rotsen door en de tempel komt langzaam in beeld.

Philae stond oorspronkelijk ergens anders en zou onder water verdwijnen. Het hele complex is steen voor steen afgebroken en op een hoger eiland opnieuw opgebouwd. Je weet het en je gelooft het nog steeds niet als je die muren en poorten ziet staan.

Hassan geeft eerst uitleg en laat ons daarna zelf rondlopen. Dat is fijn, want als je met een groep op pad bent, heb je soms ook gewoon wat 'alone time' nodig om zelfs rond te neuzen.

Met een feloek

Na de lunch stappen we in een feloek, een zeilboot zonder motor. Zodra Aswan achter ons ligt is het stil. We varen langs het Old Cataract Hotel, waar Agatha Christie zat, en langs Elephantine Island. De zon brandt en er staat genoeg wind om dat draaglijk te houden.

De boot helt af en toe flink over. De schipper zegt dat er niets kan gebeuren, wat schippers overal ter wereld zeggen. Ik schuif ondertussen naar de hoge kant. Mike is er niet heel erg fan van en is blij dat de tocht over is.

's Avonds gaat een deel van de groep naar een Nubisch dorp. Wij niet: dat deden we op onze eerste cruise al, en morgen beginnen we vroeg. Dat is het voordeel als je een route half kent. Je hoeft niet bang te zijn dat je iets mist, en soms is een lege middag aan boord meer waard dan nog een excursie.

Na het diner leggen we kleding, petten en het ontbijtpakket klaar. Om halfnegen liggen we in bed. Slapen lukt niet meteen, want op de kade staat muziek aan en als je weet dat je extra vroeg op moet, is het soms lastiger in slaap komen. Vanavond is zo'n avond.

Om drie uur gaat de wekker. Echt ongelooflijk vroeg en we moeten even opstarten. In de lobby staan ook andere passagiers klaar. Er zijn ontbijtpakketjes voor ons gemaakt en hoewel het even lastig ontbijten is, midden in de nacht, is het wel erg fijn dat daarover nagedacht is.

Om vier uur vertrekt de bus. Hassan probeert nog iets te vertellen, ziet dat niemand daarop zit te wachten en houdt zijn mond. Binnen een kwartier is het stil.

Halverwege stoppen we bij een wegrestaurant. De zon komt dan net op en het is onverwacht fris als we uitstappen. Maar een half uur later voel je de zon ineens weer branden op het raam van de bus. De woestijn blijft verbazen.

De rit duurt lang en er is niets te zien: zand, asfalt, af en toe een vrachtwagen. Toch hoort die rit erbij. Je voelt hoe ver Abu Simbel ligt, en hoe dicht bij de grens met Sudan.

Abu Simbel en het Nassermeer

Bij aankomst zie je eerst het Nassermeer. Pas als je het pad volgt en de bocht om gaat, staan daar de vier beelden van Ramses II.

Dit was de plek waar ik het meest benieuwd naar was, en de enige grote tempel die ik nog niet kende. Foto's helpen niet. Ze zijn twintig meter hoog en van een afstand lijken ze glad; pas dichterbij zie je de gezichten, de kronen en de kleine figuren bij hun voeten.

Binnen staan de muren vol met veldslagen, goden en vooral Ramses zelf. Het wordt er warm en benauwd, dus we wachten tot een grote groep naar buiten komt voor we naar binnen gaan.

Naast de grote tempel staat die van Nefertari, met beelden die bijna even groot zijn als die van haar man. Voor een koningin was dat uitzonderlijk.

Het hele complex is in de jaren zestig in blokken gezaagd en hogerop opnieuw opgebouwd, weg van het stijgende water. Op sommige plekken zie je de zaagsneden nog zitten. Dat reddingsplan maakt bijna evenveel indruk als de tempel zelf.

Terug naar Aswan

Rond het middaguur terug naar Aswan. Er wordt nauwelijks gepraat, want bijna iedereen slaapt.

Aan boord douchen we en gaan we nog even liggen. Als we wakker worden vaart het schip alweer noordwaarts. Na een ochtend als deze is het fijn dat je hotel met je meereist.

's Avonds een Egyptisch buffet en daarna een Nubische muziekgroep met trommels. Passagiers worden uit hun stoel getrokken om mee te dansen. Mike krimpt een beetje ineens om zich te ontrekken, maar wordt als een van de eersten naar voren gehaald.

Vandaag hoeft er niets. De wekker staat dus ook uit. En we slapen even heerlijk uit. Het schip vaart via Edfu en Esna terug naar Luxor.

We ontbijten laat, lezen op het dek, gaan af en toe het zwembad in. Ondertussen verandert de oever de hele dag door. Soms varen we vlak langs een dorp en roepen kinderen naar het schip. Even later is het uitgestorven en zien we alleen maar boerenakkers en de dorre woestijn op de achtergrond.

Bij de afternoon tea vertelt Hassan over het leven in Egypte. Niet over farao's, maar over school, werk, salarissen, trouwen, zijn eigen gezin. Zulke gesprekken blijven beter hangen dan jaartallen. De geschiedenis van een tempel kun je opzoeken. Hoe een gids naar zijn eigen land kijkt niet.

In Esna kun je van boord voor een extra bezoek. Wij blijven zitten, bestellen thee en kijken hoe de rest naar de kade loopt. Even tijd om te relaxen. We hebben flink wat kilometers gemaakt.

De laatste hele dag brengt ons naar de westoever van de Nijl. Het varen zit erop, maar we zijn nog niet klaar met de bezienswaardigheden! Vandaag staat namelijk het Dal der Koningen op het programma.

In het Dal der Koningen brengt een elektrisch treintje je van de ingang naar de graven. Welke open zijn wisselt, dus we zien deels andere graven dan op onze eerste cruise.

Van buiten lijkt het alsof het weinig voorstelt, maar als je binnen bent dan lopen gangen tientallen meters diep de bergen in, met muren en plafonds vol goden, dieren, sterren en hiërogliefen.

Sommige graven hebben steile trappen. Naar beneden gaat vanzelf. Bij het teruglopen merk je dat er al een week vol kilometers op zit. Het doet me dan ook pijn in de benen.

De grafkamer onderin is groot en de kleuren zijn feller dan op welke foto dan ook. De tekeningen lopen over de muren door op het plafond, met de sarcofaag midden in de ruimte.

De tempel van Hatsjepsoet

Daarna de tempel van Hatsjepsoet, tegen een hoge rotswand, drie brede terrassen boven elkaar. De strakke lijnen maken hem bijna modern. Hassan vertelt over Hatsjepsoet, die als vrouw farao was en zich op afbeeldingen soms met baard liet vereeuwigen.

Onze volgende stop zijn de Memnonkolossen: twee enorme beelden langs de weg, zo ongeveer het enige dat over is van een veel groter tempelcomplex. We maken een paar foto's, kopen water en zijn vooral blij als we weer in de airco van de bus zitten.

Een deel van de groep gaat daarna nog naar Medinet Habu en wij gaan mee. Die tempel is gewijd aan Ramses III en de reliëfs hebben hun kleur nog. Het is een stuk minder bekend en druk dan in Karnak, trouwens.

Aan het eind van de middag pakken we onze koffers en gaan we nog één keer naar boven.

Tijdens het diner bedankt de groep Hassan en de bemanning. Daarna worden telefoonnummers uitgewisseld en maakt iemand een groepsapp die nog maanden zal blijven piepen. Wat een week eerder een bus vol vreemden was, is nu een gezelschap geworden. En dat is ook wat zo'n reis zo bijzonder maakt.

Na het ontbijt moeten de hutten leeg. De koffers gaan naar de lobby en dan begint de busrit terug.

Bij Hurghada verschijnt de Rode Zee. Een deel van de groep blijft hier nog een week in een resort, en daar waren we op dat moment jaloers op. Na acht vroege ochtenden klonk een weekje strand nog heel erg aantrekkelijk.

Op het vliegveld nemen we afscheid van onze verhalenverteller Hassan, die ons een week geboeid heeft gehouden. Een goede vent.